Harun Reþid, bir gün Ebu Yusuf hazretlerine;
- Gel, seninle Davud-u Tai hazretlerini ziyarete gidelim, dedi.

Ve birlikte gidip kapýyý çaldýlar.
Fakat açýlmadý kapý.

Halife kendisini tanýtýp tekrar çaldý.
Yine açýlmadý.

Yaþlý annesi;
- Evladým sultan kapýna gelmiþ, açýp içeri alsana, dedi.

Cevaben;
- Mazur gör anne. dünya ehli birini görmek istemiyorum, buyurdu.

- Neden oðlum?
- Dünya adamlarýyla benim ne iþim olur anne? Ben onlarý görünce, kalbim kararýyor.

Annesi ýsrar edince kýrmadý artýk.
Ve açtý kapýyý.

Ama o girince;
- Gözüm dünya ehli birini görmesin, deyip söndürdü kandilini.

Doðru imanýn kýymeti

Bir gün cemaatine;
- Doðru imana kavuþan birine, dünyanýn bütün dertleri gelmiþ olsa, bu nimet yanýnda hiç ehemmiyeti yoktur, buyurdu.

Ve izah etti:
- Mesela insanýn alnýna bir sinek konsa, bu, büyük sýkýntý mýdýr o kimse için?
- Deðildir elbet, dediler.

- Peki, çok zengin bir kimse, birkaç kuruþ kaybetse, ne çýkar?
- Hiç.

Buyurdu ki:
- Ýþte bütün dünya sýkýntýlarý birleþip bir Müslümanýn üzerine gelse, bütün bu sýkýntýlar, o mümin için, alnýna konduðu bir sinek veya o zenginin kaybettiði birkaç kuruþ gibidir ki, elbette üzülmeye deðmez.

Ve þöyle bitirdi:
- Ehl-i sünnet bir Müslüman, dünyanýn en þanslý, en bahtiyar insanýdýr. O halde gülmelidir o. Neþeli olmalýdýr. Asýk suratlý olmak yakýþmaz ona.