Davud-i Tai “rahmetullahi aleyh”, Allah adamlarýndandýr.
Ýmam-ý azam hazretlerinin dersine devam edip, kalbi ilahi nurlarla doldu.

Halife Harun Reþid, bir gün bu zata gelip;
- Bana nasihat eder misin, diye rica etti.

Cevaben;
- Ey Harun, günahtan çok sakýn, buyurdu. Zira ölünce, hesaba çekileceksin. Milletine de zulmetme, onlara acý. Yoksa mahþer gününde hepsi senden dâvâcý olurlar.

Harun Reþid göz yaþlarý içinde dinledi.
Ve bir kese altýn verdi kendisine.

Ama O almadý ve;
- Param, ölünceye kadar bana yeter, buyurdu.

Bu para ne zaman biterse…

Zira O, evini yeni satmýþ, o helal para için de; Yâ Rabbi, bu para ne zaman biterse, ömrüm de bitsin diye dua etmiþti.

Ve o paranýn kaç gün idare edeceðini de bildirmiþti Harun Reþid’e.
Halife, defterini çýkarýp not etti bu tarihi.

Aradan bir müddet geçti.
Harun Reþid, bazý kimselere;
- Davud-i Tai hazretleri bugün vefat etmiþtir, dedi.

Þaþýrdýlar:
- Nerden biliyorsun?
- Parasý, tam bugün bitti de ondan.

Gerçekten de o gün geldi ölüm haberi.

Ölüme çare yok

Bu zat, bir sohbetinde;
- Kardeþlerim, ölüme çare yok. Mümin olsun, kâfir olsun herkes bir gün ölecek, buyurdu.

Sordular:
- Ölüm acýsýný herkes duyacak mý efendim?
- Kâfirler, çok þiddetli hissedecekler.

- Ya müminler efendim?
- Onlar, öldüðünü anlamayacak bile. Bir bakacak ki ölmüþ. Aaa, ben ölmüþüm diyecek, o kadar.