Cüneyd-i Baðdadi “kuddise sirruh” hazretleri, Evliyayý kiramýn büyüklerindendir.

Doksanbir yaþýnda, Nihavend’de vefat etti.
Dayýsý ve hocasý Sýrri-yi Sekati hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” derslerinde yetiþip, zamanýnýn kutbu oldu.

Yedi yaþýnda iken, bir gün mektepten gelip, babasýný aðlarken görüp çok merak etti:

- Babacýðým, niçin aðlýyorsun?
- Oðlum, dayýna biraz zekat yolladým, almamýþ. Zaten bir kaç gümüþtü gönderdiðim.

- Buna mý aðlýyorsun?
- Evet yavrum. Aðýr geldi bu bana. Þöyle ki, bir ömrümü, Allah adamlarýnýn, hem de ihtiyacý varken kabul etmediði þu birkaç gümüþ için tükettiðime aðlýyorum.

Ben bu iþi hallederim

Cüneyd;
- Üzülme babacýðým, dedi. Ben bu iþi hallederim.

- Nasýl halledeceksin oðlum?
- Kolay baba. Sen ver o gümüþleri bana.

O gümüþleri alýp gitti ve çaldý kapýyý.

Ýçerden sordu dayýsý:
- Kimsiniz?
- Ben Cüneyd’im dayýcýðým. Þu getirdiðim gümüþleri al lütfen.

Hayýr, almam

Dayýsý açmadý kapýyý.
- Hayýr almam.
- Dayýcýðým, adalet edip babama emreden ve ihsan edip seni serbest býrakan Allah için al þu gümüþleri.

Sordu içerden:
- Babana ne emretti, bana ne ihsan eyledi?
- Babama, çok mal ve para verip, zekat vermesini emretmekle adalet eyledi.
Seni de fakir yapýp, zekatý alýp almamakta serbest býrakarak ihsan eyledi.

Yedi yaþýndaki Cüneyd’in bu cevap çok hoþuna gitti dayýsýnýn.

Hemen kapýyý açýp;
- Ey yeðenim, gümüþlerden önce seni kabul ettim, dedi ve içeri aldý onu.

Gözlerinden öptü.
Ve çok dualar etti kendisine.