Bir gün bazý sevdikleri, Sehl bin Abdullah Tüsteri “rahmetullahi aleyh” hazretlerine;
- Bedbaht olmanýn alameti nedir efendim? diye sordular.

Cevaben;
- Ýlmi olup da, amel yapmamak ve ameli olup da, ihlasý olmamaktýr, buyurdu.

Ve ekledi:
- Üçüncü alameti ise bir Veli sohbetine kavuþamamaktýr. Zira bir Allah adamýný, bir Evliya zatý tanýmamak veya Onu görüp de hüsnü kabul görmemek, kötü bahtlý olmanýn en büyük niþanýdýr.

Yýlandan kaçmýyordu

Sehl bin Abdullah-ý Tüsteri hazretleri “rahmetullahi aleyh”, az yer, az uyur, ama çok ibadet yapardý.

Bir gün biri geldi ziyaretine.
Ýçeri adým atmýþtý ki, birden geri geri çýkmaya çalýþtý.

Zira koca bir yýlan vardý odanýn ortasýnda.
O geri giderken hazret-i Sehl sordu:

- Niçin girmiyorsun?
- Yýlan! dedi adamcaðýz.

- Ondan mý korktun?
- Evet efendim. Ben böyle büyük ve korkunç yýlan görmedim ömrümde;

Buyurdu ki:
- Mezardaki yýlanlar daha korkunç ve bundan çok daha iridir kardeþim. Bugün bu yýlandan korkarsak, mezarda ne yapacaðýz?

Sonra o yýlaný tutup attý öbür odaya.
Adam bunu görünce korkusu gitti.
Ve gelip oturdu büyük Veli’nin yanýnda.

Piþman olmamak için

Bir gün de sohbetinde;
- Kardeþlerim, saðlýkla geçen ömür, çok büyük bir nimettir, buyurdu.
Maksat, salih amelle bu ömrü bitirmektir.

Þöyle devam etti:
- Bir Allah söylemekle, bir iyilik, bir ihsan yapmakla ahirette kurtuluruz belki. Yarýn aþikâr olacak amellerimiz. Günahýmýz çok olursa nice olur hâlimiz?

Þöyle bitirdi:
- Yarýn ruz-i mahþerde piþman olmamak için, bugün iyi ameller iþleyelim.