Abdülkahir Sühreverdi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” yeðeni, Þihabüddin Ömer-i Sühreverdi þöyle anlatýyor:

Bir gün, amcamýn yanýna biri geldi.
Yanýnda bir de buzaðý getirmiþti.

Hayvaný bir aðaca baðlayýp, amcama;
- Efendim, kabul buyurursanýz, bu hayvaný size nezr etmiþtim, diye arzetti.

Amcam, bir buzaðýya, bir de adama bakýp;
- Ýyi ama bize nezr ettiðin, bu hayvan deðil ki, buyurdu.

Adam, þaþkýn þaþkýn amcama bakýyordu ki, o esnada koþarak biri daha geldi yanýmýza.

Onun da yanýnda bir buzaðý vardý.
Amcama hitaben;
- Efendim, bir karýþýklýk oldu. Size nezr edilen buzaðý, o deðil, iþte budur, dedi.

Onu býrakýp öbürünü alýp gitti.

Ahmak insan

Bir gün de;
- Ahmak kimdir efendim? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
- Ahmak insan, kendi Yaradanýna isyan eden insandýr, buyurdu. Böyleleri, kendi ayýbýný görmez de baþkalarýnýn ayýplarýný araþtýrýp durur. Kendisi her türlü günahý iþler de, yine Cennete girmeye lâyýk görür kendini.

Ýyi insan

Bir gün de;
- Ýyi insan kime denir efendim? diye sordular.

Cevabýnda;
- Ýyi Müslümandan, kimse zarar görmez, buyurdu. O, kendini kötü bilip, baþkalarýný iyi bilir. Edeblidir, incitmez kimseyi.

Þöyle devam etti:
- Ýnsanlardan kendisine çok sýkýntý gelse de, yüzünü ekþitmez ve sabreder.
Kötülük yapana da, iyilik eder. Zira onun içinde, kemlikten eser yoktur.
Nitekim büyüklerimiz; “Her kaptan içindeki dýþýna sýzar” buyurmuþlardýr.