Cüneyd-i Baðdadi hazretlerini “rahmetullahi aleyh”, bazý kötü niyetli kimseler, zamanýn halifesine þikâyet ettiler bir gün.

- Yanýnda binlerce insan var. Yakýnda fitne ve karýþýklýk çýkarabilir, dediler.

Hatta daha ileri gidip;
- Kadýnlarla da ilgisi var, deyip çirkin iftiralar attýlar kendisine.

Halife, bu sözlerin tesirinde kalmýþtý.
Gerçekten öyle midir diye þüphelendi bir an için.

Genç ve güzel bir cariyesi vardý.
Onu yanýna çaðýrýp;
- Üzerine ilgi çekici bir elbise giy ve iyice süslenerek Cüneyd’in evine git. O, kapýya çýkýnca, cilve yaparak; kötü niyetli kimseler beni rahatsýz ediyorlar. Hiç kimsem yok. Kabul ederseniz, günlerimi yanýnýzda ibadet ve taatle geçirmek istiyorum de diye tembih etti.

Aynen yaptý dediðini

Cariye;
- Peki efendim, dedi.

Süslenip bezenip, bir hizmetçi refakatinde geldi bu zatýn hanesine.
Ve söyledi aynen bu sözleri.
Hem de cilveli bir eda ile.

Ancak büyük Veli bir an bile bakmadý o cariyeye.
Gözlerini kapayýp aþk-ý ilahi ile Allah diye feryat etti gayri ihtiyari.

Cariye, düþüp öldü korkusundan.
Hizmetçi geri gelip, bu hali haber verdi halifeye.

Halife çok üzülüp, ziyaretine geldi bu büyük Veli’nin ve;
- Cariyeyi nasýl öldürdün? diye sordu.

Sadece Allah dedim

Cevaben;
- Ey halife, senin Müslümanlara merhametin bu mudur? buyurdu. Benim, kýrk yýldýr uðraþýp didinerek öldürdüðüm þu nefs-i emmaremi yeniden canlandýrýp diriltmek mi istiyorsun?

Ve ilave etti:
- Ben, senin cariyene hiçbir þey yapmadým, sadece Allah dedim, o kadar. Yüzünü bile görmedim.

Halife mahcuptu.

Mübarek zat, sözüne devamla;
- Ey halife, günahtan hakkýyla sakýn ki, kulun Allah indindeki kýymeti, takva ile ölçülür. Allah'ýn kullarýna merhamet eyle ki, Allah da, mahþer günü, sana merhamet etsin.

Nasihat dinlemiyorlar

Bir gün de biri bu zata gelip;
- Efendim, çocuklarýma nasihat ediyorum, dinlemiyorlar. Acaba sebebi nedir? diye sordu.

Cevabýnda;
- Bir nasihat dinlenmiyorsa, bunun iki sebebi vardýr, buyurdu.

- Onlar nedir hocam?
- Ya dinleyenlerin kalbleri günah iþlemekten kararmýþtýr. Ya da nasihat eden, söylediðini kendi yapmýyordur.

Adam düþünceye daldý ve
- Ben söylediklerimi yapmýyorum diye mýrýldandý yavaþça.

Buyurdu ki:
- Öyleyse sebep budur.