Cüneyd-i Baðdadi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” cenazesini yýkayan kiþi, bu mübarek zatý çok seviyordu. Hele gözlerine aþýktý. Dünyada edebinden doya doya bakamamýþtý. Bu sebeple onun göz kapaklarýný aralayýp, o güzel gözlerini son bir defa görmek istedi. Ama muvaffak olamadý.

Zira açmýyordu gözlerini.

O sýrada bir ses duydu gaibden:
“Ey kiþi, kendini yorma. O gözler, Allah'ýn aþký ile kapanmýþtýr ki, Rabbinin didarýný görmeden açýlmazlar” diyordu.

Mübarek cenazesi yýkandý, kefenlendi.
Ve namazý kýlýnýp defnedildi.

Sevdiklerinden biri Onu rüyada görüp;
- Münker ve Nekir'e ne cevap verdin? diye sordu.

Rabbin kim, dinin nedir?

Buyurdu ki:
Münker-Nekir melekleri kabrime gelip;
- Rabbin kim, dinin nedir? diye sormaya baþladýlar.

Onlara cevaben;
Hak teâlâ, kalu-bela'da benim ruhuma;
- Ben sizin Rabbiniz deðil miyim? diye sormuþtu.

Ben de cevap olarak;
- Evet yâ Rabbi, elbette sen bizim Rabbimizsin, demiþtim.

Sonra onlara dönüp;
- Þimdi, tekrar niçin soruyorsunuz? dedim.

Melekler birbirine bakýp;
- Doðru diyor, dediler.

Ve mezarý terk ettiler.

Dünya için çalýþmak

Bir gün, genç biri bu zata gelip;
- Bir þey sorabilir miyim? dedi.

- Tabii evladým, sor, buyurdu.

Delikanlý sordu:
- Dünya için çalýþmak günah mýdýr efendim?
- Hayýr. Bilakis helal lokma yemek için çalýþmak ibadettir.

Delikanlý þaþýrdý:
- Dünya malý kötü deðil mi yani efendim?
- Hayýr, mal kötü deðildir.

- Kötü olan nedir peki efendim?
- Kötü olan, mal sevgisini kalbe sokmaktýr evladým.