Cüneyd-i Baðdadi hazretleri “rahmetullahi aleyh”, talebesi içinden birini çok seviyordu.

Diðerlerinden çok sonra dergaha gelmiþ olsa da, hocasýnýn gönlüne girmeyi baþarmýþtý o talebe.

Ancak diðer talebeler onu çekemiyor, Hocamýz niçin onu daha çok seviyor diyorlardý.

Merak ediyorlardý sebebini.
Cüneyd-i Baðdadi hazretlerine malum oldu bu hâl.

Bu bilmeceyi çözmek için, bir gün imtihan etti bütün talebesini.

Þöyle ki;
Herbirinin eline bir kuþ verip;
- Bunu, hiç kimsenin görmediði bir yerde kesip geliniz! buyurdu.

Talebeler;
- Baþ üstüne efendim, dediler.

Ve herbiri tenha bir yer bulup, orada kuþlarýný kesip geldiler hemen.

O, kesmeden getirdi

Yalnýzý biri hariç.
O çok sevdiði talebesi, kesmeden getirmiþti kuþunu.

Büyük Veli;
- Sen niçin kesmeden getirdin? diye sordu ona.

O yeni talebe;
- Kimsenin görmediði bir yer bulamadým efendim, dedi edeble.

Öbür talebeler sevindiler bu cevaba.
Hocamýzýn emri dinlemedi þeklinde yorumladýlar zira.

Hazret-i Cüneyd döndü o gence:
- Bir daha söyle oðlum niçin kesmeden getirdiðini.
- Kimsenin görmediði bir yer bulamadým da onun için hocam.

- Neden bulamadýn? Arkadaþlarýn bulmuþlar.

O, her yeri görüyor

Delikanlý;
- Allahü teâlânýn görmediði hiçbir yer yoktur efendim, dedi. O, her yeri görüyor.

Talebeler o zaman anladýlar yanýldýklarýný.
Mahcup vaziyette önlerine baktýlar.

Utançlarýndan terlediler hatta.
Ve o gün teslim ettiler hakikati.

Ve haset etmekten vazgeçtiler.