Bir gün Lübnan'dan biri gelip, Sýrri-yi Sekati “rahmetullahi aleyh” hazretlerine;
- Efendim, falan kimseden size selam getirdim, dedi.

Büyük Veli;
- Aleyküm selam, deyip sordu.

- Tekrar dönecek misin Lübnan’a?
- Döneceðim efendim.

- Öyleyse selam söyle ve benim tarafýmdan ona de ki; dað baþýnda yalnýz durmasýn, eve dönsün. Zira insanlardan uzaklaþýp, tenha bir yerde tek baþýna yaþamak uygun deðildir.

Þöyle devam etti:
- Ona söyle. Hak âþýðý dediðin, bir kenara çekilmez. Bütün gayretiyle, kullara hizmet eder. Allah'ýn dinine hizmeti ganimet bilir. Allah'ýn kullarýna hizmet de ibadettir. Yalnýzlýkta þöhret var, bu da büyük afettir.

Þöyle bitirdi:
- Ýnsanlar, güruh güruh ateþe giderken, onlarý kurtarmaktan daha mühim iþ olur mu?

Hangi namaz kabul olur?

Bir gün de sevenlerinden biri;
- Hocam, bazýlarý hem namaz kýlýyor, hem de kötü iþler yapýyor. Buna ne dersiniz? diye sordu.

Buyurdu ki:
- Kabul olan namaz, insaný kötülüklerden korur, her namaz deðil.

- Hangi namaz kabul olur efendim?
- Farzlarýna, vaciblerine, sünnetlerine hatta müstehaplarýna tam uyarak kýlýnan namazý Allahü teâlâ kabul eder. O kiþi istese de kötülük yapamaz artýk.

Birbirinizi çok sevin

Bir gün de talebelerine;
- Birbirinizi çok sevin. Ýnsan birini sevdi mi, onda hata kusur görmez, buyurdu. Sevmeyince de her þeyi göze batar.

Ve ilave etti:
- Mesela ben, sizde hiç kusur göremiyorum.

- Neden efendim? dediler.
- Çünkü sizi seviyorum, buyurdu. Seven, sevdiðinde kusur göremez.