Seyyid Ahmed Rýfai hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” yeðeni Hasan Ali þöyle anlatýyor:

Bir gün dayýmýn hususi odasýnýn önünde otururken, hiç tanýmadýðým birini gördüm içerde.

Dayýmla ikisi gizli bir þeyler konuþuyorlardý.
Sonra o kiþi izin alýp gitti.

Merak edip;
- Dayýcýðým, o giden zat kimdi? diye sordum.
- Dört kutuptan birisiydi, dedi.

- Niçin gelmiþ dayýcýðým?
- Bu kiþi deniz kenarýnda oturur. Geçen gün, zihninden bir düþünce geçirince, kutupluk vazifesi alýndý kendisinden. Hatasýný anlayýp tövbe etti. Bizden dua almaya gelmiþ. Dua ettik. Memnun olup gitti.

Zihninden ne geçirmiþ?

Sordum:
- Affoldu mu dayýcýðým?
- Evet, affedilip yine eski vazifesine iade edildi.

- Merak ettim dayýcýðým, zihninden ne geçirmiþ ki, kutupluktan alýnmýþ?
- Geçenlerde üç gün devamlý yaðmur yaðdý denize. Bunu görünce, içinden; “Çöllerdeki insanlar bir damla suya muhtaçken denize yaðmur yaðýyor” diye düþünmüþ.

Dayýmýn yanýndan ayrýlýp giderken, o zatý gördüm yine.

Þu ipi boynuma geçir

Yanýma gelip;
- Sizden bir þey rica etsem yapar mýsýn? dedi.
- Yaparým, dedim.

Memnun oldu ve cebinden bir urgan çýkarýp;
- Þu ipi al, boynuma sýkýca sar ve beni yerlerde sürükleyerek; Ey insanlar! Allahü teâlâya karþý gelenin hali iþte böyledir. Bu, Rabbinin iþine itiraz etti. Ýþlediði suça karþýlýk bu ceza ona az bile diye baðýr.

Bunu yapmak, çok zordu.
Ama söz vermiþtim.

Tam dediði iþi yapmaya baþlýyordum ki, kalbime;
Yapma ya Hasan Ali! Çünkü o tövbe etti ve affedildi. Gökteki melekler bile onun için aðladýlar, Allahü teâlâ da hoþnut oldu kendisinden diye bir ilham geldi.

Ve yapmadým.