Seyyid Ahmed Rýfai hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda hayâsýz biri vardý ki, bu büyük Veli’yi sevmez ve kötü þeyler söylerdi hakkýnda.

Dedikodu yapardý.
O tevazu ettikçe, arttýrýrdý hakaretlerini.

Bir gün de, aleyhinde bir mektup yazýp bu zatýn bir talebesine verdi ve;
- Bunu, hocana götür, dedi.

O talebe mektubu bu zata teslim edince, büyük Veli;
- Aç da oku, buyurdu.

Talebe okudu mektubu.
Baþtan sona hakaretlerle doluydu mektup.

Hem de aðzý alýnmayacak cinsten.
Ancak hiç üzülmedi mübarek zat.

Kaðýt kalem getir!

Talebesine;
- Kaðýt kalem getir, buyurdu.

Ona cevap olarak;
- Ey kýymetli efendim! Buyurduðunuz gibi çok kusurlarým vardýr benim. Hakkýmda yazdýðýnýz þeyler, hep doðrudur. Ne yapayým ki, hatalarým benliðime iþlemiþ. Sizin de yazdýðýnýz gibi iþlerimin çoðu günah. Ama gayret ediyorum. Siz de dua buyurun da, düzeleyim inþallah, diye yazdý.

Ve o talebesiyle gönderdi bu kiþiye.
Adam bu cevabý okuyunca, insafa geldi.

Utanýp, piþman oldu yaptýðýna.
Anladý tam olarak onun büyüklüðünü.

Huzuruna koþup özür diledi.
Elini öpüp talebesi olmakla þereflendi.

Allah kulunu severse…

Bir gün bu zata;
- Allahü teâlânýn bir kulunu sevdiðinin alameti nedir efendim? diye sordular.

Buyurdu ki:
- Bir insan Allahü teâlâyý ve Onun dostlarýný sever, buna mukabil kendi nefsinden soðuyup tiksinmeye ve nefret etmeye baþlarsa, bu hâl, Allahü teâlânýn o kulu sevdiðinin iþaretidir.