Müslim bin Yesar “rahmetullahi aleyh”, Allah adamlarýndandýr.
O, ilahi bir aþka tutulmuþtu ki, Rabbinin rýzasýndan baþkaca bir maksadý yoktu.

Öyle huþu ile namaz kýlardý ki, Allah korkusundan titrerdi her azasý.
Benzi beti sararýr,
Çoðu zaman aðlardý.
Rabbinden çok korktuðu, yüzünden okunurdu.

Bir gün sevdikleri;
- Allah’ýn lütfu boldur, niçin bu kadar çok korkuyorsun? diye sordular.

Cevaben;
- Bir kimse bir þeyden korkarsa, ondan kurtulmak için çalýþýr, gayret eder, öyle deðil mi? diye sordu.
- Evet öyledir efendim, dediler.

- Bir kimse de bir þeye kavuþmak isterse, o da bunun için çalýþýr, deðil mi?
- Elbette efendim.

Buyurdu ki:
- Ýþte benim korktuðum þey de, Cehenneme girmektir. Bu ateþten kurtulmak için ne kadar gayret etsem, azdýr.

Ve ekledi:
- En çok istediðim þey ise, sonsuz olarak Cennete girmektir. Buna kavuþmak için de ne kadar çalýþsam, azdýr.

Kim hayâ ederse…

Bir gün de sohbetinde;
- Bir kimse, Allahü teâlâdan hayâ etse, Allahü teâlâ da, ona azap yapmaktan hayâ eder, buyurdu. O, Allahü teâlâya ne kadar itaat ederse, insanlar da o kadar ona itaat ederler.

Þöyle devam etti:
- Kim ne kadar Allahü teâlâdan korkarsa, Allah’ýn kullarý da ondan o kadar çekinir ve korkarlar. Kim Rabbinin her emrini aziz tutarsa, Allahü teâlâ da mahþer günü onu aziz tutar. Ve kim gençliðinde yaþlýlara hizmet ederse, kendisi yaþlanýnca da gençler ona hizmet ederler.