Abdurrahman Tafzunci hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Evliyayý kiramdandýr.

Yüksekçe bir kürsüde vaaz verir, sohbetini, âlim ve Veli herkes zevkle dinler, istifade ederdi.

Her duasý kabul olurdu mübarek zatýn.

Bir misal:
Bir gün, yanýna bir adam gelip;
- Ey efendim! Benim bir hurma bahçem ile ineklerim var. Ama onbir senedir, bir tek hurma olmadý. Üç senedir de ineklerim yavru yapmadý, diye dert yandý.

Ve rica etti:
- Bir dua buyursanýz da, geniþe çýksa elim. Zira bu ikisinden baþka servetim yoktur.

Büyük Veli dua etti.
Ýnekleri o ay yavruladýlar.

Hurma bahçesi mi?
Öyle bol hurma verdi ki, o yörenin en zengini oldu adam.

Sohbetin faydasý

Bu zat bir gün sohbetinde;
- Ey insanlar! Kalbden dünya sevgisi, ancak sohbetle çýkar, buyurdu.
Yani bunun ilacý, kalbinden dünya sevgisini çýkarmýþ olanlarýn sohbetidir.

Þöyle devam etti:
- Kalb derdinin devasý, Allah dostlarýnýn sohbetidir. Zira onlarýn sözlerinde, Rabbani tesir vardýr. O zatlardan birine rastlarsanýz, kalbine girmeye çalýþýn. Çünkü o büyükler, Allah’ýn dostudur. Onlar sevilmedikçe, yarýn kurtuluþ zordur.

Þöyle bitirdi:
- Velhasýl o büyük zatlarýn kalbine giren, yarýn Cehenneme girmekten kurtulur.

Tasavvuf nedir?

Bir gün de;
-Tasavvuf nedir efendim? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
-Tasavvuf, Rabbine yaklaþmak, Onun emirlerine daha çok sarýlmaktýr, buyurdu.

Ve ekledi:
-Yani iyi insan olmak ve kimseyi incitmemektir. Bunu yapabilen, en iyi tasavvuf ehlidir.