Bir gün, Gavs-ül azam Seyyid Abdülkadir-i Geylani hazretleri “rahmetullahi aleyh”, pek fazla susamýþtý.

Ama içecek su yoktu.
Zira çölün ortasýndaydý o anda.
Hak teâlâ Ona bir bulut gönderdi ve ondan bir yaðmur boþandý ki, sormayýn.

Kana kana içip ferahladý mübarek zat.
O sýrada, bir ýþýk peyda oldu bulutta.

Ýçinde bir de suret gibi bir þey gördü hatta.
Ve bir ses.

Kendisine hitaben;
- “Ey Abdülkadir! Ben, senin halikýným. Bütün haram þeyleri, sana helal kýldým!” diyordu.

Bunu iþitince;
- Kezzebte ya kezzab! buyurdu hiddetle.

Yani yalan söylüyorsun ey yalancý! buyurdu.

Zira kendisine hitab eden, þeytandý.

Þeytaný nasýl bildin?

Þeytan bu defa;
- Ey Abdülkadir! Sana, benim vesvesem hiç tesir etmedi. Halbuki ben bu yolla, nice tasavvuf ehlini aldatýp, doðru yoldan çýkarmýþtým, dedi.

Oðlu, merak edip;
- Babacýðým, onun þeytan olduðunu nasýl bildin? diye sordu.

Cevaben;
- Gayet kolay, buyurdu.

- Nasýl kolay babacýðým?
- Evladým, o melun bana; Ey Abdülkadir! Her günahý sana helal kýldým dedi. Halbuki Resulullah efendimiz “aleyhisselam” her haramdan kaçmýþtý. Allahü teâlâ haramý Ona bile helal kýlmazken bana helal kýlar mý? Ýþte bundan anladým.

En büyük düþman

Bir gün de sohbetinde;
- Ýnsanýn en büyük düþmaný, kendisidir, buyurdu.

Dinleyenler þaþýrdýlar:
- Ýnsanýn düþmaný kendisi midir efendim?
- Evet. Herkes düþmaný dýþarýda arar. Halbuki insanýn içinde öyle bir düþman var ki, bütün düþmanlar, onun yanýnda hiç kalýr. O da kendi nefsidir.