Ebül Hüseyin Nuri hazretleri “rahmetullahi aleyh”, büyük Velilerdendir.

Sözü ve nasihati öyle tesirliydi ki, bir defa dinleyen, hidayete kavuþurdu.
Ama iyilerin düþmaný çok olur.
Bazý hasetçiler, zamanýn sultanýna þikâyet ettiler bu Hak dostunu.

Ýnsanlarý yoldan çýkarýyor dediler.
Devlet için tehlikelidir iftirasýný attýlar.

Þikâyetler çoðalýnca, sultan da þüphelendi durumdan.
Kadýyý çaðýrýp;
- Bu zatý araþtýr! dedi.

Maksadý, bu söylentilerin doðru olup olmadýðýný araþtýrmaktý.

Hayran oldu kendisine

Kadý, bu büyük zatý mahkemeye çaðýrýp bazý sualler sordu kendisine.
Aldýðý cevaplardan, çok etkilendi.

Hayran oldu kendisine.

Hükümdarýn huzuruna çýkarak;
- Sultaným, bu zat eðer kötü biriyse, o zaman yer yüzünde iyi bir kimse yoktur, dedi. Bu kiþi, yüzünü dünyadan ahirete çevirmiþ. Tek düþüncesi, ölümden sonrasýdýr. Kendini Allah’a vermiþ, dünya mevki ve makamý hatýrýna bile gelmez.

Ve ekledi:
- Böyle din adamýndan, devlete zarar gelmez.

Bir arzun var mý?

Hükümdar, bu sözleri dinleyince yanýna davet etti bu büyük Veli’yi.
Kendisiyle konuþunca, hak verdi kadýya ve;
- Bir arzunuz var mý efendim? diye sordu kendisine.

Büyük Veli cevaben;
- Arzum þudur ki, beni unutun, buyurdu. Zira benim, dünya adamlarýyla iþim olmaz. Siz, bir hükümdarsýnýz, mevki ve makamýnýz var. Ben ise dünyada soðumuþ ve ahiret hazýrlýðý içinde olan bir kimseyim.

Þöyle bitirdi:
- Benim iþim, yalnýz Allah iledir. Aciz kullarla hiç iþim yoktur. Onun için ey sultan, ne sen beni görmüþ ol, ne de ben seni.

Hükümdar, iyice ikna oldu.
Hürmet ve izzetle uðurladý kendisini.