Allah dostlarýndan Hubeyret-ül Basri hazretleri "rahmetullahi aleyh", gayri Müslimlerin çoðunlukta olduðu bir köye gelmiþti bir gün.

Kalabalýk bir grup onu karþýladýlar.
Bu zat baþladý aðlamaya.

- Niçin aðlýyorsunuz efendim? dediler.
- Siz günahlarýmý bilmiyor, beni karþýlýyorsunuz, ben günahlarýma aðlýyorum, buyurdu.

- Allahü teâlâ affeder, bilmiyor musun?
- Evet biliyorum.

- Öyleyse efendim?
- Evet, Allahü teâlânýn merhameti çoktur, affeder. Ama unutmayýn ki, azabý da þiddetlidir. Bu azabtan kurtulmaya elimde senedim yoktur.

Bunun için aðlýyorum

Ve ilave etti:
- Kur’an-ý keriminde mealen; “Ýnsanlarýn bir çoðu, Cehennemde yanacaktýr” buyuruluyor. Bilmiyorum ki ben de onlara dahil miyim?

Ve ekledi:
- Bir kýsmý da, Cennete girecekler, ama ona girmek için de elimde beratým yoktur. Velhasýl Cennete mi girerim, yoksa Cehenneme mi? Henüz belli deðilken, aðlamamak elde mi? Ýþte bu sebepten aðlýyorum.

Ve özetledi:
- Dünyada aðlamayan, ahirette aðlar.

Eyvah! deyip bayýldý

Bu defa;
- Ya Hübeyr, sen böyle dersen, baþkalarýna nasýl yol gösteriyorsun? dediler.

Bunu iþitince, “Eyvah!” dedi.
Ve yýkýlýp yere düþtü kederinden.

Bayýlmýþtý.
Ýnsanlar etrafýnda toplandýlar.

O sýrada, gaibten;
- Ey Hübeyre! Biz seni dost edindik. Ölünce, ebediyyen Cennette olacaksýn! diye bir ses iþitildi.

Üçyüzden fazla kâfir, iþitti bu sesi,
Çok duygulandýlar.

Ve imanla þereflendi hepsi.