Seyyid Ebül Vefa hazretleri “rahmetullahi aleyh”, henüz sekiz on yaþlarýna girmiþti ki, tenhalarda ibadet ederdi Rabbine.

O devrin âlimlerinden Þenbeki hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bu çocuðun üstün hasletlerini duydu.

Ve arayýp, ormanlýk bir bölgede ibadet ederken buldu kendisini.
Yanýnda bir aslanla bir köpek oynuyorlardý.

Çok þaþýrdý bu hale.
Arkasýndan yaklaþýp, selam verdi.
O, hiç dönüp bakmadan, cevap verdi selamýna.

Sana bir þey soracaðým

Þenbeki hazretleri;
- Sana bir þey soracaðým, dedi. Þu iki hayvan, birbirlerine düþman iken nasýl oluyor da oynuyorlar?

Ebül Vefa hazretleri;
- Hak teâlâ, kalbimi temizledi. O zaman aslan ile köpeðimin dost olduklarýný gördüm, dedi.

Þenbeki hazretleri bu cevabý beðenip;
- Evladým, seninle sohbet etmek istiyorum, buyurdu.
- Olabilir. Annemden izin alýp geleyim, dedi.

Bir koþu izin alýp geldi o yere.
Sözünü yerine getirmiþti.

Þenbeki hazretleri, sözünde durduðunu görünce;
- Merhaba Ebül Vefa! dedi.

Ondan sonra künyesi, Ebül Vefa olarak kaldý.

Cennete girebilmek için

Bir gün, talebelerine;
- Ahirette Cennete girip sonsuz saadete kavuþmak için ne lazým, biliyor musunuz? diye sordu.

Cevaben;
- Bilmiyoruz efendim, dediler.

Buyurdu ki:
- Bunun için ahirete imanla gitmek lazým. Ama bu, o kadar kolay deðil çocuklar.

- Neden efendim?
- Çünkü bu dünyada pervasýzca günah iþlenir, Allahü teâlânýn emir ve yasaklarýna ehemmiyet verilmezse, son nefeste imanla gitmek çok güç olur.