Seyyid Ebül Vefa hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Buhara’da tahsilini bitirip geri dönüyordu ki, arkadaþlarý kendisine;
- Bize bir ziyafet vermen lazým, dediler,

- Niçin?
- Çünkü tahsilini mükemmel yapýp bitirdin. Bunu þerefine bizi memnun etmen lazým.

Cevaben onlara;
- Memnuniyetle, dedi. Ama biliyorsunuz ben fakirim. Size ziyafet verecek kadar param yoktur.

- Biz anlamayýz, dediler. Ne yapýp edip bunu yapmalýsýn bize.

Ýyi de, nasýl yapacaktý bu iþi?

Buhara melikine gidip;
- Sultaným! Ben Ýmam-ý Ali’nin evladýndaným, dedi. Beldenizde tahsilimi bitirip memleketime dönecektim ki, arkadaþlarým benden bir yemek ziyafeti istediler. Bu hususta bana yardým ederseniz çok sevinirim, diye arzetti.

Ancak melik aldýrmadý.
- Doðru söylediðini nereden bileyim? dedi.

Seyyidin kalbi kýrýlmýþtý.
Üzgün ve mahzun olarak çýkýp gitti yanýndan.

Melik, o gece bir rüya gördü.
Þöyle ki, kýyamet kopmuþ, hararetten pek fazla susamýþtý ki, o esnada Resulullahýn “aleyhisselam” ümmetine su daðýttýðýný gördü.

Önlerine edeble varýp;
- Yâ Resulallah, ben de senin ümmetindenim. Bana da ihsan et, diye arzetti.

Efendimiz “aleyhisselam” oralý olmadý.
- Senin doðru söylediðini nereden bileyim? buyurdu.

O anda uyandý melik.
Anlamýþtý hatasýný.

Fýrlayýp koþtu dýþarý.
Arayýp buldu Ebül Vefa hazretlerini.
- Beni affet, dedi.

Ve kýrk deve yükü mal verdi kendisine.
Ama O, hepsini þehrin fakirlerine daðýttý.