Seyyid Ebül Vefa hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” Ebül Kays adýnda tüccar bir talebesi vardý.

Bu kiþi, bu büyük zatýn sadece ismini duyduðu ama kendisini henüz görmediði günlerde gemiyle mal getiriyordu.

Derken fýrtýna çýktý denizde.
Ve gemi suya gömüldü.

Kendi de ayný gemideydi.
Bir tahtaya tutunup, zor çýktý kýyýya.

Ama mal ve para namýna hiçbir þeyi kalmamýþtý adamcaðýzýn.
Ýyi de alacaklýlar, üzüyordu kendisini.

Hiç anlayýþ göstermeyip;
- Biz anlamayýz, alacaðýmýzý istiyoruz, diyorlardý.

Onlara laf anlatamayýnca çýktý bir gün evden, vurdu daðlara.
Acýkýnca, ot yedi çaresiz.

Fakat olacak bu ya, bir gün daðlarda gezerken, alacaklýlarýndan bir kafile kervanla oradan geçiyordu.

Bunu tanýyýp yakaladýlar.

Yetiþ ya Ebül Vefa!

Sonra tehdit edip;
- Borcunu öde, yoksa piþman olursun! dediler.

Adam çaresizdi.
Gözlerini kapayýp, Allah’a sýðýnarak;
- Yetiþ ya Ebül Vefa! diye feryat etti.

Gerçi tanýmýyordu kendisini.
Ýsmini iþitmiþti sadece.

Gözlerini açýnca, nurlu bir zatý gördü yanýnda.

Sordu hemen:
- Siz kimsiniz efendim?
- Bana Ebül Vefa derler. Ne kadar borcun var bunlara?

- Bin dinar efendim.
- Pekâlâ, al sana bin dinar. Öde bütün borçlarýný.

Sonra bin dinar daha verdi:
- Bunu da sermaye yaparsýn.

Adam sevinçle elini öpecekti ki, göremedi kendisini.
Çoktan kaybolmuþtu gözden.