Seyyid Ebül Vefa hazretleri “rahmetullahi aleyh” Buhara’ya gidip zahiri ilimleri tahsil ederek geri döndüðünde, hocasý Þenbeki hazretleri “rahmetullahi aleyh” çok iltifat etti kendisine.

Ancak diðer talebeleri ve o yerin ahalisi bu iltifatý fazla buldular.
Hikmetini anlayamýyorlardý.

Þenbeki hazretleri, onlarýn da anlamalarý için bir ziyafet tertib etti.

Ve herkesi davet etti bu ziyafete.
Çünkü Ebül Vefa hazretlerinin gerçek yönünü kimse tanýmýyordu.

Onu, bu insanlara tanýtmak istiyordu mübarek zat.
Dicle’nin kenarýnda kurdurdu sofralarý.

Bu davete, yüzlerce insan gelmiþti.
Yemekler yenildi.
Þerbetler içildi.

Öyle kullar vardýr ki…

Sonunda Þenbeki hazretleri davetlilere dönerek;
- Ey insanlar! Bugün, Allahü teâlânýn öyle kullarý var ki, hýrkasýný þu suyun üzerine býraksa, ne batar, ne de ýslanýr, buyurdu.

Sonra hýrkasýný çýkarýp attý Dicle’ye.
Gerçekten hýrka ne ýslandý, ne de battý.

Su üzerinde durdu öylece.
Sonra suda yürüyüp, hýrkanýn üzerinde çýktý.

Ýki rekat namaz kýldý

Ýki rekat namaz kýlýp kalktý ve silkeledi hýrkayý.
Hýrkadan, su yerine toz saçýldý etrafa.

Ancak insanlar hazret-i Þenbeki’yi tanýyorlardý.
Onun için, fazla þaþýrmadýlar.

Ama Ebül Vefa hazretlerini hiç tanýmýyorlardý.
Onun da asýl maksadý, Onu tanýtmaktý o insanlara.

O binlerce insana dönerek;
- Ey insanlar! Þunu iyi bilin ki, her talebe üstadý sayesinde saadete kavuþur ve kýymet kazanýr, buyurdu.

Ve ekledi:
- Ama benim saadetim, Ebül Vefa sayesindedir.