Adiyy bin Müsafir hazretleri “rahmetullahi aleyh”, sevdiði bir kimse ile uzun bir sefere çýkmýþtý.

Bir çeþmenin baþýnda mola verdiler.
Orada oturan hem a’ma, hem de kötürüm bir genç dikkatlerini çekti.

Adiyy bin Müsafir hazretlerinin yanýndaki kimse acýdý bu gence.
“Bu Veli zat, þu gence bir dua etse, bi-iznillah sýhhate kavuþur” diye geçirdi içinden.

Adiyy hazretleri “rahmetullahi aleyh” ona dönüp;
- Ederim, ama bir þartla, buyurdu.

O kimse mahcup olmuþtu.
- Þartýnýz nedir efendim?

- Kimseye söylemeyeceksin.
- Baþ üstüne efendim, söylemem.

Büyük Veli iki rekat namaz kýlýp dua etti.
Sonra kalkýp, mübarek eliyle sývazladý o gencin vücudunu ve;
- Haydi Allah’ýn izniyle kalk! buyurdu.

Genç fýrladý ayaða.
Sapa saðlamdý artýk.

Gözleri açýlmýþ, ayaklarýna can gelmiþti.
Bir anda kurtulmuþtu dertlerinden.

Allah kulunu severse

Bir gün de;
- Efendim, Allah’ýn bir kulu sevdiði nasýl belli olur? diye sordular bu zata.

Cevaben;
- Kendini sevmemesiyle belli olur, buyurdu.

Ve izah etti:
- Ýnsanýn ilmi arttýkça kendinden soðuyup Allahü teâlâya olan sevgisi artar. Allah’a olan sevgisi arttýkça da kendinden soðumasý artar. Hatta git gide tiksinir kendinden, nefret eder, iðrenir.

- Bu hâl iyi midir yani?
- Elbette. Bu hale kavuþmak, Allahü teâlânýn ihsaný ve o kulu sevdiðinin alametidir.