Seyyid Ahmed Rýfai hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” talebeleri birbirlerini çok severlerdi.

Hele iki talebe vardý ki, aþk derecesindeydi onlarýnki.
Birbirlerinde fani olmuþlardý.

Hiçbir dünyalýk menfaat düþünmeksizin severlerdi birbirlerini.
Sadece Allah için.

Öyle ki, bu sevgi tesiriyle kendilerinden geçiyorlardý bazen.

Bir gün bunlardan biri el kaldýrýp;
- Yâ Rabbi, ahirette Cehennem ateþine girmeyeceðimize dair, yüce katýndan bize bir berat gönder, diye yalvardý.

Öbürü can-ü gönülden;
- Amiiin! dedi.

O esnada beyaz bir kaðýt indi gökyüzünden önlerine.

Üzerinde yazý yoktu

Sevinçle o kaðýdý aldýlar.
Ancak hiç yazý yoktu kaðýtta.

Koþup hocalarýna gösterdiler bu kaðýdý.
Seyyid hazretleri “rahmetullahi aleyh” o kaðýda bir müddet baktý.
Ve çok sevinçli olarak kalkýp þükür secdesine vardý.

Baþýný secdeden kaldýrýp;
- Sana, binlerce þükrolsun yâ ilahi! Talebelerimin, Cehennemden âzad olunduðuna dair, dünyada iken bana vesika verdin, buyurdu.

Sevinç gözyaþlarý akýyordu yanaklarýna.

O iki talebe;
- Efendim, bu kaðýtta hiç yazý yok, dediler.

Cevabýnda;
- Yazý var, buyurdu. Ama belli olmaz. Çünkü bu yazý Nur’la yazýlmýþtýr. Beyaz kaðýtta görünmez.

Ýki þey olmasaydý

Bir gün de sevdiklerine;
- Ýki þey olmasaydý, dünyada yaþamaya deðmezdi, buyurdu.

Dinleyenler;
- Onlar nelerdir efendim? dediler.

Buyurdu ki:
- Biri, seher vakitlerinde istiðfar, öbürü, Allah dostlarýyla sohbet etmektir.