Seyyid Ebül Vefa hazretlerini “rahmetullahi aleyh” bazý çekemeyenler, zamanýn sultanýna þikâyet ettiler kendisini.
- Sultaným, bu kiþi sizi rakib görüyor kendisine. Niyeti kötü. Ona tâbi olan binlerce insan var.

Ayrýca;
- Herkese de Sultanlýk benim hakkým diyormuþ, dediler.

Sultan;
- Onu alýp huzuruma getir! diye emretti bir adamýna.

Ebül Vefa hazretleri “rahmetullahi aleyh”, o gelen kimse ile, Baðdat’a doðru yola çýktý.

Ama yalnýz deðildi bu yolculukta.
Kendisine onbin kiþi refakat ediyordu.

Derken gemiye binmek icab etti.

Gemimiz ücretlidir

Gemici, Ebül Vefa ismini duymuþ, fakat gerçekten Veli midir, deðil mi, öðrenmek istiyordu.

- Ey seyyid! Gemimiz ücretlidir, dedi.
Altýn dolu bir kese verdiler bu gemiciye.

Ama kabul etmedi.
- Kardeþim, ücretse, iþte altýn. Almadýðýna göre, peki ne istiyorsun?
- Efendim, mahþer gününde Sýrattan selametle geçeceðime dair bana kefil olursanýz, sizi gemiye alýrým.

Ebül Vefa hazretleri, bir miktar tefekkür edip;
- Ýnþallah selametle geçersin, buyurdu.
- Bunun için bir delil istiyorum.

Tamam, binebilirsiniz

Mübarek zat, gemicinin yüzüne bir defa nazar etti.
O nazarla gemici Allah deyip, kaybetti kendisini.

Ayýlýnca,
- Tamam, dedi. Hepiniz binebilirsiniz gemiye

- Niçin kabul ettin? dediler.
- Kendimden geçtiðimde, kendimi Sýrat köprüsünde buldum, dedi. Ýnsanlar, güruh güruh Sýratta yürüyordu. Ama pek azý geçiyor, çoðu Cehenneme yuvarlanýyordu.

Ve ekledi:
- Ne yapacaðým? diye düþünürken, Ebül Vefa hazretleri geldi yanýma. Elime yapýþtý ve birlikte þimþek gibi geçtik Sýratý. Adeta uçarak.