Seyyid Ebül Vefa hazretleri “rahmetullahi aleyh”, henüz iki aylýk iken Ramazan gelmiþti.

Gündüzleri hiç süt emmiyordu annesinden.
Yürüyecek bir yaþa gelmiþti ki, annesiyle birlikte bir yolculuða çýktýlar.

Bir bostanýn yanýndan geçerken, Ebül Vefa hazretleri annesine dönüp;
- Anneciðim, burayý tanýdýn mý? diye sordu.
- Tanýmadým, deyince hatýrlattý:

- Anneciðim, hani siz bir seferde yorulup, bir bostanýn yanýnda mola vermiþtiniz, hatýrladýn mý?

Kadýncaðýz hatýrladý o zaman.
- Evet evet hatýrladým.

- Yolculardan bazýsý, bu bostandan kavun çalýp kestiler. Ve herkese daðýtýp sana da bir dilim verdiler.
- Evet oðlum.

- Sen o kavunun çalýndýðýný bilmediðin için yedin ve yer yemez þiddetli bir aðrý duydun karnýnda.
- Evet.

- Ýþte o aðrýyý ben vermiþtim sana. Zira haram lokma girmiþti boðazýna.

Senden süt emmezdim

Þöyle devam etti:
Sonra ben, iki aylýk bebek idim ki, Ramazan’da gündüzleri hiç süt emmezdim anneciðim.

Annesi tasdik etti:
- Evet yavrum.

- Sen, benim hasta olduðumu zannedip, üzülüyordun. Ama akþamlarý süt emince seviniyordun.

Annesi hayretle;
- Evet ama sen bunlarý nasýl biliyorsun? dedi. Ben bile zor hatýrlýyorum.

O, cevaben;
- Rabbimiz bildirdi anneciðim, dedi. Zira cenâb-ý Hakkýn her þeye gücü yeter.