Seyyid Ebül Vefa hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” bir talebesi, zaman zaman;
- Efendim, talebenin hocasýna, hocanýn da talebesine karþý vazifeleri nedir? diye sorardý.

Bu zat da;
- Bu sualin cevabýný, ancak yaþýyarak anlarsýn, buyururdu.

Ve bir gün o genci çaðýrýp;
- Mýsýr’a git. Bir kimse benim için bin dinar nezretmiþ. O parayý al getir, buyurdu.

Talebe;
- Baþ üstüne efendim, deyip çýktý yola.

Ebül Vefayý tanýr mýsýn?

Mýsýr’da, ilk rastladýðý biri sordu kendisine:
- Ebül Vefa hazretlerini tanýr mýsýn?
- Evet, hocamdýr.

Ona bin dinar uzatýp;
- Bu parayý götürüp hocana teslim eder misin?
- Tabii, ben de bunun için geldim zaten.

Bin dinarý ondan alýp geri dönerken, çok güzel bir kadýn gördü.
Ve âþýk oldu bir anda.

Kadýn da onu çok sevmiþti.

Birisiyle ona;
- Benimle olmak istersen, cebine, bin dinar koyup filan yere gel, diye haber gönderdi.

Teklifi kabul edip, o gece buluþtular.

Bir El peydah oldu

Muhabbet ediyorlardý ki, gaibten, bir el peydah oldu birdenbire.
Talebe, tanýmýþtý hocasýnýn elini.

Korkudan bayýlýp düþtü.
Kendine gelince, hýzla çýktý. Ve koþup, köyüne giden bir kervana katýldý hemen.

Kadýn da arkasýndan.
Ebül Vefa hazretleri, o talebeye haber gönderip;
- Ýkisi birlikte gelsinler, buyurdu.

Onlar, korku içinde içeri girince, büyük Veli o talebeye dönüp;
- Evladým, hani sen bana bir þey soruyordun ya, iþte bu seyahatte ona bir cevap aldýn, buyurdu.

Ýkisi de tövbe ettiler Onun huzurunda.
Ebül Vefa hazretleri, nikâhlarýný kýyýp, evlendirdi ikisini.

O kadýn da, çok saliha bir hanýmefendi oluverdi.