Ýmam-ý azam Ebu Hanife hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda bir dehri vardý ki, bu dünya, böyle gelmiþ böyle gider diyor, hâþâ Allah yok diye iddia ediyordu.

Bir gün de Kûfe þehrine geldi.
Bu bozuk fikrini burada da yaymak istediyse de, halk bunun kâfir olduðunu anlayýp, rezil etmek istediler.

Kendisine;
- Burada, bir âlim var. Sen bu saçmalarýný ona söyle, bakalým ne cevap verecek? dediler.

Dehri kabul etti.
Numan bin Sabit, on yaþýndaydý henüz.
Münazara için yer ve zaman tayin edildi.
O gün, dehri gelip baþladý beklemeye.

Niçin beni beklettin?

Ancak küçük Numan bilerek biraz geç kalýnca, dehri sinirlendi.

- Niçin beni beklettin, nerde kaldýn?
- Köprüden geçip gelecektim. Ama sel yýkmýþ köprüyü, onun için geciktim.

- Ey çocuk, köprü yýkýlmýþ diyorsun, o zaman nasýl geldin?
- Kayýkla geldim.

- O nehirde kayýk yok ki.
- Evet yoktu. Ama bazý aðaçlar kendi kendilerine yýkýldýlar, biçilip yontularak birbirlerine eklendiler.

Ýmanla þereflendi

Dehri, alaylý alaylý güldü:
- E, sonra?
- Sonra o aðaçlar kendi kendilerine bir güzel kayýk oldu.

- Ey akýlsýz çocuk! Aðaçlar, ustasýz kayýk oldu, diyorsun. Bu söze deliler bile güler.

Küçük Numan taþý gediðine koydu:
- Þu koskoca kâinat, senin aklýna göre ustasýz, kendi kendine oluyor da,
bizim kayýk niçin olmasýn, ne var bunda?

Dehri þaþýrdý.
Cevap veremedi.
Çok mahcup olmuþtu.