Adiyy bin Müsafir hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir gün yanýna sevdiði birini alarak kabir ziyaretine gitti kabristana.

Bir mezarýn baþýnda durdu ve;
- Bu mevta, bizden yardým istiyor, buyurdu. Kabrinde azab var. Dua etmemiz için yalvarýyor.

Yanýndaki de kalb gözü açýk biriydi.
Nitekim kabre teveccüh ettiðinde, siyah bir dumanýn çýktýðýný gördü mezardan.

Adiyy hazretleri dua etti.
Affedilmesi için yalvardý Allahü teâlâya.

O esnada o siyah duman daðýldý ve kayboldu tamamen.

Azabým kaldýrýldý

Adiyy hazretleri, sevinçli olarak;
- Çok þükür, cenâb-ý Hak bu mevtanýn günahlarýný affetti, buyurdu. Zira az önce azap görürken, þimdi kurtuldu hamd olsun.

Sonra ismiyle seslendi o mevtaya:
- Ey Hüseyin! Halin nasýldýr?

Kabirden ses geldi:
- Ey Adiyy bin Müsafir! Çok þükür azabým kaldýrýldý. Hâlim iyidir. Size çok teþekkür ederim.

Ayakkabýsý yoktu ama…

Bir gün, bir kimse ile sefere çýkmýþtý mübarek zat.
Bir müddet sonra çok dikenli bir yerde yürümeye mecbur oldular.

Ancak ayaðýnda ayakkabý yoktu bu zatýn.
Yol arkadaþý çok üzüldü.

Kendi kendine;
“Benim ayakkabým varken yine rahatsýz oluyor ayaklarým dikenlerden. Bu zat ise yalýnayak yürüyor. Peki nasýl oluyor da hiç rahatsýz olmuyor” diye düþündü.

Merak ediyordu bu iþi.
O anda açýldý kalb gözü.

O gözle baktý bu kere.
Gördü ki, ayaklarý yere temas etmiyor.
Nurdan bir þey üstünde yürüdüðünü görüp, zail oldu meraký.